Rezystancja izolacji akumulatora

Akumulatory » Rezystancja izolacji akumulatora

Akumulator, podobnie jak każde urządzenie elektryczne, powinien wykazywać dostateczną rezystancję izolacji w stosunku do masy pojazdu. Zbyt niska rezystancja izolacji powoduje występowanie prądów upływu, które wywołują straty pojemnościowe i korozję części metalowych. Nowe baterie wykazują rezystancję izolacji rzędu 100 000 Q i więcej. W okresie eksploatacji rezystancja ta maleje. Przyczynia się do tego rozpylenie elektrolitu i zawilgocenie naczyń ebonitowych albo skrzyń bateryjnych, brud gromadzący się na naczyniach, woda morska itp. Ponadto mogą powstać przypadkowe błędy w izolacji wywołane niewidocznym pęknięciem naczyń ebonitowych. Bateria akumulatorów używana przez dłuższy okres i nie-właściwie konserwowana wykazuje rezystancję izolacji w stosunku do masy rzędu kilkuset omów.

Polskie przepisy nie precyzują wymaganej minimalnej rezystancji izolacji baterii w stosunku do masy pojazdu. Wymagania zagraniczne są zróżnicowane. FIAT np. informuje, że maksymalny prąd upływu nie powinien przekraczać 1 mA, czyli stawia takie same wymagania, jakie obowiązują w energetyce (dla baterii 12 V-12 000 Q).

Przepisy RFN (DIN 57510/1.77) różnicują wymagania w zależności od warunków użytkowania. Według tych przepisów nowa bateria powinna w stosunku do masy lub ziemi wykazywać rezystancję nie mniejszą niż 1 Mii.

Dla akumulatorów samochodowych i motocyklowych eksploatowanych rezystancja izolacji powinna wynosić co najmniej 10 fl na wolt napięcia znamionowego. Jednak minimalna rezystancja izolacji akumulatora nie powinna być mniejsza od 1000 Q. Wymagania DIN są więc łagodniejsze od wymagań fabrycznych firmy FIAT.