Płomień palnika

Akumulatory » Płomień palnika

Płomień palnika należy tak wyregulować, aby zawsze był nieznaczny nadmiar gazu palnego. Wówczas zapobiega się utlenianiu spawanego ołowiu. Wielkość płomienia i ciśnienie dopływającego gazu reguluje się zależnie od wielkości spawanych części. Lutowanie drobnych elementów akumulatora ze sobą (np. łączenie w mostek, dospawanie trzpienia biegunowego, zespawanie przeciętego mostka) wymaga dzióbka o średnicy 1,0 do 1,5 mm. Spawa się płomieniem o długości 200 mm. Wykonanie grubszych elementów (np. trzpienia biegunowego) wymaga dzióbka o średnicy rzędu 2,0 mm. Płomień powinien mieć wówczas długość około 300 mm. Palnik wytwarza maksymalne ciepło w punkcie odległym o 2,0-5,0 mm od wierzchołka wewnętrznego stożka płomienia.

Przy nadmiernym rozgrzaniu nasadki palnika, co przy spawaniu ołowiu zdarza się rzadko, lub przy dotknięciu nasadką do spawanego przedmiotu występuje cofanie się płomienia objawiające się tzw. strzelaniem. Spalanie przenosi się wówczas do mieszania, co powoduje silne nagrzanie i syczenie palnika. Należy wówczas zgasić płomień zamykając kolejno zawór z gazem palnym, a następnie zawór z tlenem. Palnik uruchomić ponownie po całkowitym wystygnięciu.

Do spawania stosuje się pręty ołowiu twardego, które można samemu odlać, roztapiając zużyte elementy akumulatora. Należy podkreślić, że łatwiej się spawa dwa elementy ołowiane o tej samej zawartości antymonu niż dwa elementy o różnej zawartości antymonu, ze względu na różne temperatury topnienia. Na przykład ołów miękki bez antymonu topi się w temperaturze 327°C, a natomiast zawierający 6% antymonu - już w temperaturze 285°C. Podczas spawania palnikiem gazowym należy przestrzegać następujących wskazań:

- obchodzić się delikatnie z palnikiem, który łatwo ulega uszkodzeniom,

- nie smarować zaworów palnika, gdyż jest to szkodliwe,

- dzióbek palnika czyścić z nagaru ostrożnie miękkim prętem miedzianym lub mosiężnym,

- pomiędzy butlą z gazem palnym a przewodem doprowadzającym gaz do palnika stosować bezpiecznik (pokazany na rysunku 10.8) uniemożliwiający cofnięcie się płomienia do butli,

- w czasie przerw w spalaniu gasić palnik, aby nie spowodować nieopatrznie pożaru,

- przed spawaniem elementów akumulatora napełnionego elektrolitem przedmuchać ogniwa powietrzem, aby usunąć wybuchowy wodór,

- powierzchnia spawów powinna być gładka o określonym kształcie, bez pęcherzy i szczelin, zacieków i żużla,

- w czasie spawania używać ciemnych okularów, które chronią oczy przed szkodliwym blaskiem i odpryskami ołowiu.

Znacznie trudniejszy sposób spawania, w przypadku braku gazów technicznych stanowi spawanie elektryczne. Przyrząd do spawania składa się z dwóch elektrod, wykonanych w sposób pokazany na rysunku 10.9 i odpowiedniego źródła prądu. Jedną elektrodę stanowi pręt węglowy, drugą pręt ołowiany, który topi się po wytworzeniu łuku elektrycznego między elektrodami, po umieszczeniu ich w formie do spawania lub między częściami spawanymi.

Elektrody można zasilać z akumulatora o napięciu 12 V 100 A-h (czas pracy około 30-50 minut) lub z przetwornicy prądu stałego 12 V, 1 kW. Najmniej kłopotu sprawia zasilanie elektrod prądem przemiennym z transformatora o napięciu wyjściowym 12 V i mocy 0,5-1,0 kW. Natężenie prądu pobierane ze źródła zależy od średnicy elektrody węglowej i waha się w granicach 50-100 A. W czasie spawania elektrycznego elektroda ołowiana „klei się" do części spawanej przy niewłaściwym odstępie elektrody, co utrudnia spawanie.